آسیب های شنا

صدمات شانه در هنگام شنا

شناگر رقابتی در هر سال ۲۳ / ۱ میلیون بار حرکت می کند. این آسیب ها ناشی از آمادگی آنها برای درد شانه است که به تمرین زیاد مرتبط می شود.

شنا یکی از محبوب ترین ورزش ها است. مردم به دلایل زیادی از جمله، تفریح، آسایش و تناسب قلبی – عروقی و برای رقابت، شنا می کنند .

شنا در مقایسه با دیگر رشته های پر شرکت کننده، مثل راگبی و فوتبال، ایمن تر است و نیز خطرات آسیب دیدگی عضلانی استخوانی در رقابت های سطح بالا کم است.

بر طبق آمار در میان ۶۹۴۲ نفر شناگر رقابتی، تنها حدود ۱۱درصد شکایت ارتوپدی داشتند.

با اینکه تمرین های آبی به نسبت ایمن تر می باشد، تمرین کنندگان حرفه ای، نسبت به برخی صدمات، آسیب پذیر هستند، صدمات عضلانی استخوانی در میان شناگران، بر اثر تمرين مفرط، ممکن است جراحتی یا ثانویه باشد. آسیب های جراحتی وخیم، اندک است و در ورزش های آبی یی همچون واترپلو یا اسکی روی آب دیده می شود.

آسیبهایی که بر اثر تمرین زیاد در میان شناگران برجسته دیده می شود، اغلب در شانه ها اتفاق می افتد. اگر چه بسیاری از این آسیب ها در زانو، آرنج و قوزک پا نیز دیده می شود.

در شنای رقابتی چهار حرکت شناخته شده است: شنای آزاد یا کرال سینه، شنای قورباغه، کرال پشت و شنای پروانه

مشکلات شانه، ناشی از شناهای آزاد و پروانه است اما ممکن است گه گاه با شنای قورباغه هم مرتبط گردد. بیشتر مشکلات زانوی شناگران، ناشی از شنای قورباغه می باشد. البته این مشکلات ممکن است در تمامی انواع شنا به وقوع بپیوندد.

 

آسیب های شانه

«ریچارد سون» تخمین زده است که هر بازوی یک شناگر رقابتی در هر سال ۱ / ۲۳ میلیون بار حرکت می کند. این آسیب ها ناشی از آمادگی آنها برای درد شانه است که به تمرین زیاد مرتبط می شود. بنا به قاعده «شانه ی شناگر» به سندروم کمانی دردناک، مربوط می شود که ناشی از برخورد تاندونهای دو سر بازویی و سوپراسپیناتوس با قوس کوراکو آکرومینال است. اگرچه این درد، معمولا، به تاندون درمانی مربوط می شود اما مدارک اخیر از سوی «ولون» و «ریچارد سون» نشان میدهد که درد شانه، نتیجه ی تزلزل است که مرتبا به مقتضيات خاص ورزش، مربوط می شود، از جمله:

* دامنه ی حرکتی افزوده شده ی شانه

* چرخش درونی افزوده شده و توان نزدیکی

* آموزش های فشرده ی شانه

 

«نیر» و «ولش» برای ورم های شانه ای، یک سیستم طبقه بندی شرح داده اند.

مرحله ی اول: غالبا قبل از سن ۲۵ سالگی دیده می شود و شامل ورم و خونریزی تاندون های دو سر بازویی و سوپراسپیناتوس بر تمرین زیاد است.

مرحله ی دوم: شامل ورم زانو و تصلب بافت هاست که معمولا در میان افراد بالاتر از ۲۵ سال اتفاق می افتد.

مرحله ی سوم: که غالبا پس از ۴۰ سالگی است، تباهی و از هم گسیختگی تاندون ها دیده می شود، به علاوه این که، در ساختار استخوانی، تغییراتی به وجود می آید.

 

تاندینوپاتی ضربه بر اثر تمرین زیاد، بارگذاری، زیر نوک شانه و تزریق عروقی حاصل شود. شانه، کمابیش، یک مفصل ناثابت است که به آن، درجه ی بالایی از تحرک می بخشد و برای ثابت ماندن، وابسته به عضلات مچ چرخشی است.

وقتی شناگر رقابتی، حرکات بالای سر مکرری، انجام می دهد، یعنی خستگی ماهیچه ها، در رفتگی بالایی سرشانه به وقوع می پیوندد و بارگذاری زیر شانه افزایش می یابد که این در تاندونوپاتی مؤثر است. وقتی بازو در نزدیکی و چرخش درونی ثابت می ماند، دو تاندون، بر روی سرشانه کشیده می شود و نزدیک مفصل تاندونی ماهیچه ای، حرکت خون کم می شود؛ که این تاندونوپاتی را ایجاد می کند .

در نهایت، مسیر تاندون ها در زیر قوس كوراكو اکرومینال، آنها را آسیب پذیر می کند. وقتی بازو از مرکز دور می شود، خم می شود و به طور داخلی، در طول ورود و آغاز، مرحله ی کامل می چرخد. تاندون ها همان طوری که سر شانه ها از بالا تحت فشار قرار می گیرند، تحت تأثیر قرار می گیرند. این به طور مرتب به تغییرات و تاندونوپاتی انحطاطی منجر می شود.

 

علل درد شانه:

سه مکانیسم مهم درد، کشش، نا استواری و آرتریت است. شانه شناگر اغلب به درد در جلوی شانه اطلاق ا می شود که همراه با کشش است. در این حالت بافت های مجاور نیز دچار التهاب می شوند. ..

برای درک مکانیسم آسیب ساختمان های شانه آشنایی با نحوه و تغذیه خونی تاندون های گرد و پهن و تفاوت آنها مفید است. برخلاف تاندون های گرد که عروق خونی مجاور تاندون در فواصلی آن را سوراخ کرده و به آن خون می رسانند در تاندون های پهن این عروق در داخل خود تاندون عبور می کنند.

این تفاوت موجب آسیب و التهاب در موارد تحت فشار واقع شدن تاندون های پهن می گردد. به عنوان مثال در حرکت نزدیک کردن بازو به محور بدن، این عروق در سر استخوان بازو تحت فشار قرار می گیرند. فشار ابتدا در مرکز تاندون اعمال می شود. کاهش خون رسانی به نواحی مرکزی تاندون، مرگ سلولی و متعاقب آن واکنش التهابی را به دنبال خواهد داشت.

 

مراحل ایجاد آسیب در مفصل شانه متعاقب کشش به سه مرحله تقسیم شده است؛

مرحله اول : ورم و خونریزی درون عضلات گسترش می یابد. درد مبهم ابتدا پس از فعالیت وجود دارد. ممکن است به سوی احساس درد حین ورزش پیشرفت نماید. این مرحله برگشت پذیر است و عموما در ورزشکاران زیر ۲۵ سال دیده میشود.

مرحله دوم : تداوم التهاب و تحریک که منتهی به ضخیم شدن بورس مفصلی می شود. درد در تمام اوقات وجود دارد ولی شبها شدت می یابد. بین ۲۵ تا ۴۰ سالگی دیده می شود.

مرحله سوم : پارگی عضلات رخ می دهد. درد مداوم که ممکن است شب فرد را از خوب بیدار کند وجود دارد. درد می تواند در خارج بازو به سمت آرنج انتشار یابد. ممکن است ضعف نیز وجود داشته باشد. در سنین بالای ۴۱ دیده می شود.

نکته 1 : درد پشت خصوصا اطراف استخوان کتف اغلب ناشی از خستگی است.

نکته 2 : بیماری های تب دار، مثل آنفولانزا یا سایر عفونت های ویروسی می تواند موجب درد اطراف شانه شود که ۳ – ۶ هفته تا بهبودی کامل طول می کشد.

 

تصویربرداری

در شناگران حرفه ای زیر ۲ سال و سالم، بررسی های رادیولوژیک معمول، ارزش اندکی در علت یابی درد شانه دارند. با این وجود در صورت شک به آسیب استخوانی یا در صورت سابقه ضربه حاد اخیر انجام این بررسی ها مفید است. با توجه به محل احتمال آسیب ، از تکنیک های مختلف تصویر برداری نظیر سونوگرافی، آرتروگرافی آرتروسکوپی CT اسکن و MRI استفاده می شود.

در یک ورزشکار با درد شانه بدون علامت و شکایت دیگر اغلب بررسی های اولیه رادیولوژیک ضروری نیستند و پزشک معالج با شرح حال و معاینه دقیق می تواند در تشخیص و درمان موفق باشد. در شرایط خاصی بررسی های رادیولوژیک لازم می شود.

 

توانبخشی

صدمات شانه در شناگران معمولا حاصل ضربه های مکرر است . بنابراین در دوره حاد آسیب توجه و رسیدگی به آن در پیشگیری از آسیب های مزمن مؤثر است.

تقسیم بندی مورد استفاده در زانوی پرشگران ( skee , Jumper ) برای شانه شناگران نیز کاربرد دارد.

مرحله اول: بروز درد تنها پس از شنا

مرحله دوم : درد همزمان و پس از شنا بدون ماهیت ناتوان کننده

مرحله سوم : درد همزمان و پس از شنا با شدت ناتوان کننده

مرحله چهارم : درد به حد کافی شدید که با شنا کردن مغایرت داشته باشد. (یا دردی که در فعالیت روزانه نیز وجود دارد).

اصول درمان در مراحل اول و دوم استراحت، تغییر برنامه تمرینی، اصلاح تکنیک و داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی است.

در مراحل سوم و چهارم استراحت مطلق شانه باید در نظر گرفته شود.

 

آسیبهای ورزشی

 

استراحت

در شناگران زیر ۱۲ سال توصیه شده تا فروکش کردن کلیه علائم از شنا کردن بپرهیزند. انجام این کار در شناگران حرف های سنین بالاتر مشکل است.

برنامه تمرینات

برنامه تمرین می تواند برای مراعات شانه آسیب دیده تغییر یابد. در این رابطه همکاری مربی بسیار ارزشمند است. مسافت کل باید کاهش یابد. پرهیز از حرکات برانگیزاننده درد و محدود کردن مسافت در صورت درد، اجازه بهبود آسیب را بدون اینکه موقعیت شناگر به خطر افتد می دهد.

قبل از شنا وقت کافی برای پرداختن به تمرینات کششی باید لحاظ گردد – تکنیک غلط و کشش بیش از حد در نقطه درد علایم را تشدید می کند. گرم کردن ۲۰-۳۰ دقیقه ای در آب با حرکات – مختلف و متنوع پیش از پرداختن به تمرینات سخت پیشنهاد می شود.

 

تکنیک حرکت

هرچه انعطاف پذیری بیشتر باشد – چرخش بدن در مواردی مثل شنای کرال سینه با پشت کمتر است. میزان طبیعی گردش پهلو ۷۰ – ۱۰۰ درجه است.

گردش بدن امکان حرکت آسان تر – بازو را ضمن اینکه از آب بیرون می آید و در وضعیت بهتر بازوی مقابل را ضمن اینکه پا به داخل آب می رود، فراهم می سازد. با گردش کمتر بدن، حرکت دور شدن بیشتری در شانه رخ می دهد که احتمال آسیب را افزایش می دهد چنان که در شنای پروانه که بدن گردشی پیدا نمی کند شیوع درد شانه بیشتر است .

 

تدابیر درمانی

کاهش موقت فعالیت،

مصرف یک دوره کوتاه از داروی ضد التهاب غیر استروئیدی و استفاده از یخ، یک شناگر علامت دار را در مدت کوتاهی قادر به بازگشت به تمرینات می سازد.

ماساژ با یخ در ناحیه دردناک باید محدود به ۱۰ دقیقه گردد. از طرفی کمپرس یخ تا ۲۰ دقیقه می تواند ادامه یابد. این کار پس از تمرین و چند بار در روز انجام می گیرد. بلافاصله پس از استفاده از یخ حرکات کامل شانه باید انجام گیرد.

بانداژ اندام فوقانی نظیر آنچه در آرنج تنیس بازان استفاده می شود مفید است. استفاده از اولتراسوند و در موارد مقاوم، تحریک الکتریکی اعصاب سطحی می تواند در التیام درد موثر باشد.

استفاده از استروئیدها مورد بحث است. خواص ضد التهاب آنها از درد و تورم بافت آسیب دیده می کاهد. اما عوارض جانبی ناخواسته آنها و ضعف عضلات، بسیاری از پزشکان را در استفاده از آنها محتاط می سازد.

 

تمرینات درمانی

دیده شده پس از یک برنامه تمرینات کششی ساده درصد قابل توجهی از شناگران نوجوان، بدون علامت شدند. این تمرینات در بزرگسالان موفقیت کمتری داشته که احتمالا ناشی از تغییرات وسیع دژانرتیو مفاصل است. هدف از تمرینات کششی، انعطاف پذیری متعادل عضلات شانه است. برای هر یک از عضلات درگیر در شنا و مفصل شانه تمرینات به خصوصی وجود دارد. در صورت وجود بی ثباتی در شانه، از انجام تمرینات کششی باید پرهیز شود…

 

زانو

زانو درد، علل متعددی در شناگران دارد. به دلیل میزان قابل توجه خم شدن زانو در برخی از مانورها، تحریک بیشتری به این مفصل وارد می شود. در معاینه ممکن است حساسیت موضعی روی زانو وجود داشته باشد، فشار روی کشکک ها باعث درد می شود و کرپیتاسیون ممکن است وجود داشته باشد .

 

توانبخشی

همانند شانه درمان مشکلات زانو نیز مشتمل بر تحميل و اصلاح تکنیک ، تعديل تمرینات و داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی است. کاهش مسافت شنا نیز توصیه می گردد. پیش از پرداختن به تمرین اصلی باید بدن را گرم کرد . برخی حداقل ۲ ماه استراحت در سال را برای شناگران کرال سینه حرفه ای توصیه کرده اند. توجه به اصلاح حرکت گردش به داخل ران نیز مهم است .

یک دوره کوتاه داروی ضد التهاب غیراستروئیدی همراه با استفاده از یخ، مفید است. استفاده از یخ پس از فعالیت به مدت ۱۰ دقیقه توصیه می شود.

درمان با دوره های اولتراسوند هر یکی دو ماه می تواند صورت گیرد. تزریق استروئید تنها در موارد خاصی توصیه شده است. برای موارد مقاوم درمان جراحی صورت می گیرد.

 

ساق پا

ساق پا سومین ناحیه آسیب در شناگران است. معمولا تاندون های باز کننده پا درگیر می شوند. ماهیت تکرار شونده حرکات پا این تاندون ها را مستعد التهاب در زیر غلاف خود می سازند. درد همراه با کریپتاسیون در یخ مشخصه آسیب تاندون های باز کننده است. کاهش موقت شدت لگدها می تواند به بهبود آن کمک کند. یخ، اولتراسوند ، داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی برای درمان علامتی مفید است. بانداژ مچ پا در وضعیت طبیعی در شب روند بهبود را تسریع می بخشد. تزریق استروئید در این این مورد بیش از آسیب های شانه پا زانو موجه است.

شنا به عنوان یک ورزش رقابتی موجب رشد اجتماعی فرد می شود. برای افراد در هر موقعیت سنی فواید و برتری هایی نسبت به سایر ورزش ها دارد. برای رفاہمت، مدت زیاد و مسافت های طولانی تمرین در آب لازم است. برنامه های تمرینی گاه ۱۰ ماه در سال را شامل می شوند. بنابراین بیشتر آسیبهای شنا اختلالات بیش مصرفي ثانویه به ضربه های مکرر مزمن است .

پیشگیری و تشخيص اوليه و به موقع آسیبها اساس درمان است. هدف پیشگیری از تداوم یک مشکل مزمن  است. افزایش تدریجی شدت تمرینات حفظ انعطاف پذیری و کشش مناسب و توجه به تکنیکهای صحیح در پیشگیری از آسیب اهمیت دارد.

شناخت زودرس علائم و کاستن از اثرات آن بر تمرینات شانس عود آسیب را کاهش می دهد. یک مربی آگاه اولین خط دفاعی در مقابل آسیب است.

ارتباط نزدیک و موثر پزشک، مربی و والدین در تشخیص و درمان سریع آسیب ها کمک کننده است.

 

دستها :

از بازو تا انتهای انگشتان، دست نامیده می شود. دست ها به عنوان یک سیستم اهرمی در آب برای بدن عمل می کنند، همان طور که پاها همین کار را در خشکی انجام میدهند. (sculling) حرکات پارویی دست ها یک نیروی بالابر عمودی یا افقی را که باعث توازن و حالت استراحت بدنی می شود، میسر می سازد. این نیرو، پشتیبانی از مسیر مرکز ثقل بدن تا بازوها را به عنوان یک سیستم اهرمی، عملی می سازد.

sculling یا حرکت پارویی دستها به جلو، عقب و خارج از آب، آب را به اطراف، بالا و پایین سطح دست به جریان در می آورد. به عقیده ی «برنولی» آب به طرف کف دست، جریان و فشار آرام تری از مناطق بالاتر ایجاد می کند. فشار آب در سمت بالای دست سریع تر جریان پیدا می کند.

تفاوت در فشار بین بالا و پایین دست از نیروی جریان و فشار آب می باشد زمانی که آب به اطراف پاشیده می شود، در اصل در حالت افقی، نیرو و فشار یک نیروی بالا برنده است و اگر چه ممکن است که کف دست به طرف کف استخر به نظر برسد ولی دست ها به نرمی در حین حرکات پارویی بالفعل می چرخند.

باید زوایای دست از ۲۰ تا ۵۰ درجه به طور مؤثر قرار گیرد تا نیروی بالا برنده را ایجاد کند. به علاوه در یک حرکت پارویی درست و بی نفس دستها جه به میزان کم یا زاویه ی کمتر و یا در سطح وسیع حرکتی و زاویه ی بیشتر، بالا و پایین برده می شوند.

اگر آشفتگی زیادی به وسیله ی حرکات پارویی دوست در آب ایجاد شود، خیلی سخت خواهد بود که آشفتگی را متوقف کرده و دوباره نیروی بالابرنده ی قوی و با قدرتی را ایجاد کرد .

ممکن است چنانچه از اصول علمی گذشته استفاده شود مسئله ی فشار بالا برنده ی تاثیرگذار بغرنج و پیچیده به نظر برسد، با این حال مواردی که شناگران باید فراگیرند، درک و احساس درست مکت روی آب و چگونگی ایجاد آن است. فراگیری صحیح حرکت پارویی دستها در تکنیکهای شنای موزون در رده های مختلف شنا با تأکید بر تمرین صحیح و تعلیم تکنیک های متناسب و مجزای حرکت پارویی دست ها بسیار ساده است.

وقتی که یک شناگر نحوه ی صحیح حرکت پارویی را احساس کرده و با تمام وجود تشخیص دهد، می داند که همین احساس است که تنها هدف حرکات پارویی می باشد. اغلب، شناگران به اشتباه، کشش یا فشار مضاعف برای درک و احساس حرکات بار ویسی بر دستان خود وارد می کنند .

حرکات پارویی (Sculling)، یک درک صحیح از فشار بر روی دست ها و کنترل در سطح آب است. تقریبا چون دست ها بر روی سطح آب به سختی حرکت می کنند، هر کدام از بازوها می توانند فشار و نیروی نفوذ فشار را به

دست ها به عنوان یک سیستم اهرمی در آب برای بدن عمل می کنند، همان طور که پاها همین کار را در خشکی انجام می دهند.

 

برای دستها سه بخش در نظر گرفته می شود

1-عضله ی پشت بازو که بازو را در چهار جهت حرکت می دهد

۲- آرنج

۳- ساعد و کف دست

عضله ی پشت بازو از یک جفت ماهیچه ی سه گوش بزرگ تشکیل شده که از شانه ها و از میان ستون فقرات تا پایین کمر گسترش می یابند. این عضلات V مانند گسترده، به شانه ها و کمر شناگران حرفه ای (که نشانه ی بهره گیری از تکنیک های صحیح شنا در آنها آشکار است) شکل می دهد.

عضلات پشت بازو و شانه ها، اجرای حرکات پارویی صحیح را در سیستم اهرمی دست ها جهت حرکت ها، انتقالات و تعادل سازی به وجود می آورند. به علاوه عضلات پشت بازو، حمایتی گسترده و اساسی در حرکات عمودی و افقی را برای بدن میسر می سازند.

در حركات Sculling و یا پارویی دست، عضلات پشت بازو در یک حالت پهن و تخت به سمت پایین کمر، پایین آورده می شوند. در این جا شناگر باید درک کند که اگر شانه ها کمی به عقب و پایین چرخیده می شوند، عضلات پشت بازو باید تحت فشار ۷-۵ طبق سطوح آب را ایجاد می کنند. با حرکت دستها، مکث و ثابت ماندن و احساس غلبه بر نیروی آب و توانایی نگه داشتن بدن در روی آب، انجام می شود.

تقریبا به شناگر این احساس را میدهد که از یک جسم جامد که زیر دستها قرار دارد، برای نگهداری بدن در حالت ثابت و متوازن استفاده کند.

با حرکت دست ها به سمت داخل و خارج یا به جلو و عقب، به دفعات و آرام با زاویه ی بین ۲۰ تا ۵۰ درجه، دستها با وارد کردن فشار مسیر ۸ را ایجاد و طی می کنند که با نیروی فشار، تولید چرخش می کند.

تصور مهم شناگر، تشخیص احساس دوگانه ی ثابت نگهداری و احساس توانایی در حرکات پارویی و انجام آن است.

دستها باید با فشاری نسبتا کم در حدود ۳ و ادامه ی آن نگه داشته شوند. فشار بسیار زیاد در دست ها و بالای بازوها فقط حس ثابت نگهداری را پنهان می کند. در واقع شناگر باید بدن را در آب، ثابت نگاه دارد.

تصاویر ذیل جایگاه استقرار دست ها از شانه تا مچ / از مچ تا نوک انگشتان) و همچنین مدت زمان مشخص شده جهت انتقال دست ها به یک حرکت پارویی متفاوت دیگر و یا حرکت پاها و بدن جهت استقرار صحيح در وضعیت ها را نشان می دهند. به خاطر داشته باشید که ماهیچه های پشتی بزرگ (ماهیچه های پهنی که در زیر استخوان کتف واقع شده اند)، با انقباض در یک سطح کششی (میزان یا سطح قرار داشتن بدن تحت کشش یا فشار) دستها (از شانه تا مچ از مچ تا نوک انگشتان) در سطح ۵-۳ قرار دارد. پیکان ها جهت فشار محسوس بر روی دستها (از مچ تا نوک انگشتان) را نشان می دهد.

در هنگامی که دست ها با اجرای یک حرکت پارویی در طی لایه ی مرزی جهت انجام یک انتقال حرکت می کنند، هیچ فشاری بر روی دست ها (از مچ تا نوک انگشتان وارد نمی شود و در تصویر نیز از هیچ پیکانی استفاده نشده است. اما در بقیه ی مواقع، دست ها (از مچ تا نوک انگشتان) فشار را احساس می کنند. این فشار موجب بالا آمدن بدن و تعادل آن می شود.

 

تصور مهم شناگر، تشخیص احساس دوگانه ی ثابت نگهداری و در حرکات پارویی و انجام آن است . تمرکز باید تنها بر روی یک مورد و نه بر روی اصلاح تمامی نقايص و یا کل روش ۳-۲-۱ صورت گیرد زیرا ذهن زمانی بهترین عملکرد را دارد که بر روی یک یا دو مورد در آن واحد تمرکز کند.

 

هدف

هدف از اجرای فیگورها، همواره احساس تعادل داشتن است. شناگر با حفظ تعادل در هر وضعیت و حرکت انتقال در سرتاسر فیگور، از کنترل کامل برخوردار خواهد بود. این کنترل موجب حرکت آرام و نرم، اجرای حرکات بدون سعی و تقلا، نایل آمدن شناگر به حداکثر ارتفاع و ثبات، ساکن ماندن و حرکت با زمان گیری بهینه در طول هر قسمت از فیگور، خواهد شد.

 

تعادل

نتيجه ی وضعیت صحیح بدن، استفاده صحیح از شش ماهیچه ی میانی» پرقدرت بدن و موضع و جهت صحیح فشار بر روی دستها (از شانه تا مچ ها / از مچ ها تا انگشتان) می باشد. این عوامل ترکیب جهت ایجاد تعادل و کنترل در آب ضروری است. ترتیب گذاری روش ۳-۲-۱، کنترل و تعادل شناگر را میسر می سازد.

 

تمرکز

تمرکز باید تنها بر روی یک مورد و نه بر روی اصلاح تمامی نقایص و یا کل روش ۳-۲-۱ صورت گیرد زیرا ذهن زمانی بهترین عملکرد را دارد که بر روی یک یا دو مورد در آن واحد تمرکز کند. به عنوان مثال؛ تمرکز بر روی کشیدگی یا شمارش تعداد حرکات پارویی دست در این صورت زمان تمرکز بر روی ۱ – ۲ – ۳ تمرین می شود، بدین ترتیب که در زمان مسابقه، شما فیگور را با یک اجرای آزمایشی اتوماتیک اجرا نموده و تنها بر روی کشیدگی یا زمان گیری یا حصول «درک صحیح از اجرای فیگور، متمرکز می شوید.

 

 

خطرات و آسیب ها و بیماری های منتقله از محیط های آبی

خطرات و آسیب ها و بیماری های منتقله از محیط های آبی از جمله مخاطراتی هستند که می توانند شناگران و افرادی را که از محیط های آبی استفاده می کنند را تهدید کند. این مخاطرات شامل :

آسیب ها و صدمات فیزیکی

آلودگی های منتقله توسط عوامل میکروبی

آسیب های شیمیایی

آسیب ها و صدمات فیزیکی

حوادث ناشی از سرخوردن، برخورد با تأسیسات، نوع تأسیسات، وجود شیشه شکسته یا سایر اشیاء در کف استخر، عدم تناسب عمق استخر با نوع شیرجه زدن، دستگیره ها و … در این گروه قرار می گیرند. در اثر این حوادث، ممکن است آسیب به ستون فقرات، جمجمه، شکستگی، در رفتگی، بریدگی، کوفتگی اتفاق افتد . در صورتی که دمای آب از حدود   C ۴۰°  بالاتر رود ممکن است از طریق ایجاد خواب آلودگی منجر به بیهوش شدن افراد شود. دمای پایین و بالاتر از حد مطلوب برای خانم های باردار و کودکان خطرناک می باشد. در استخرهای ترکیبی که از ابزار اضافه از جمله سرسره، امواج و … استفاده می شود مراقبت های بسیار دقیق از نظر نوع استفاده از این وسایل مورد نیاز است.

آلودگی های منتقله توسط عوامل میکروبی

عوامل میکروبی از طریق مدفوع انسان، باکتری های مسقر بر روی پوست، بزاق، استفراغ، ترشحات و زخم های موجود در سطح بدن انسان ها به داخل آب انتقال می یابد. همچنین ممکن است در استخرهای روباز از طریق پرندگان ، جوندگان یا سایر منابع به آب استخر وارد شوند . همچنین در برخی موارد تأسیسات استخر از جمله لوله ها و فیلترها و بیوفیلم های خود می توانند منبع تکثیر میکروارگانیزم ها باشند. گاهی اوقات منبع اولیه آب تامین استخر و گند زدایی ناقص می تواند منشا آلوده شدن آب استخر باشد. به طور کلی خطرات ناشی از میکروارگانیسم ها را به چند دسته تقسیم بندی می نمایند :

باکتری ها: کلی باسیل ها، شیگلا، لژیونلا، سودومونا، مایکوباکتریوم، استافیلوکوک، لپتوسپيراها

ویروس ها: آدنوویروس ها، ویروس هپاتیت A ،نوروویروس ها، انتروویروس ها،پاکس ویروس ها،پاپیلوما ویروس ها.

پروتوزواها: ژیاردیا، کریپتوسپوریدیوم، نگلریا، آکانتوموبا، پلاسمودیوم ها

قارچ ها: تریکوفایتون، اپی درموفیتون ها

به طور کلی می توان گفت در صورتیکه در استخر یا محیط های آبی از مدیریت دقیق و عملی برخوردار باشد انتقال بیماری ها به حداقل خود خواهد رسید. بیماری های ناشی از عوامل مذکور به طور خلاصه عبارتند از: حصبه، اسهال، بیمارهای معده ای وروده ای، کونژکتیویت، تراخم، لپتوسپیروز، عفونت های پوستی، بیماری های دستگاه تنفسی، گلودرد، عفونت گوش، التهاب مکرر پرده چشم، عفونت های قارچی، شیستوزومیازیس، ژیادیازیس، خارش پای شناگران، اگزما و …

آسیب های ناشی از عوامل شیمیایی

این گروه از عوامل از منابع متفاوتی نشات می گیرند که آسیب های بسیاری از طریق خوردن، تماس پوستی، تنفس، به بدن انسان آسیب وارد می نمایند

منبع آب اصلی: کلیه عوامل فیزیکی آب، فلزات سنگین و آنیون ها و کاتیون ها که خارج از محدوده مجاز می باشند در این گروه قرار گرفته و می توانند موجب آسیب شوند.

عوامل ناشی از بدن شناگران: ترکیبات آمونیاکی که از طرق مختلف از بدن شناگران وارد آب استخر می شوند، می توانند با گندزداهای آزاد موجود در آب ترکیب شده و محصولات جانبی متنوعی را که برای بدن انسان مضر هستند تولید کننده مواد شیمیایی مصرفی در اصلاح وضعیت آب: از جمله مواد گندزدا و مواد منعقد کننده جهت تصفیه فیزیکی آب و همچنین موادی که جهت اصلاح pH آب به آن اضافه می شوند. ترکیب این مواد با سایر ترکیبات موجود در آب استخر می تواند برای انسان مضر باشند. از مهم ترین و شایع ترین مخاطرات ناشی از ترکیبات شیمیایی می توان از محصولات جانبی واکنش کلر با مواد آلی موجود در آب مانند تری هالومتان ها، هالواستیک اسید، کلر آمین ها و ترکیبات برم دار و ید دار نام برد.