تاریخچه واترپلو

تاریخچه واترپلو

رقابت های المپیک

از جمله اولین ورزش های تیمی معرفی شده در بازی های المپیک سال ۱۹۰۰ (همراه با کریکت، راگبی، فوتبال، چوگان، رولینگ و طناب کشی) واترپلوی مردان بوده است . در بازیهای المپیک سیدنی ۲۰۰۰ و پس از اعتراضات سیاسی، تیم واترپلوی زنان استرالیا به جرگه ی بازی های المپیک پیوست. پاداش این اعتراضات کسب مدال طلای این مسابقات بود که با پیروزی در برابر ایالات متحده و با گلی که لحظه ی قبل از سوت پایان مسابقه از پشت خط هفت متر زده شد حاصل گردید.

از جمله بهترین های این رشته «مانوئل استیارت» اسپانیایی می باشد که رکورد بازی در شش دوره از بازیهای المپیک را در دست دارد و در چهار دوره از آنها آقای گل شده است. «دسوگیا مارتی» از مجارستان در پنج دوره ی متوالی از بازی های المپیک در رشته ی واترپلو به مدال دست یافت (در سال های ۱۹۵۲، ۱۹۵۶ و ۱۹۶۴ طلا، نقره در سال ۱۹۸۴ و در سال ۱۹۶۰ برنز) و یک رکورد را به نام خود ثبت نمود. دیگر چهره ی شاخص این ورزش «تاماس فاراگو» بود که مجارستان را در دستیابی به مدال های المپیک در سالهای ۱۹۷۲، ۱۹۷۶ و ۱۹۸۰ همراهی نمود. بازی «تری شرودر» امریکایی ایالات متحده را به اولین مدال نقره ی المپیک در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۸ رسانید. معروف ترین بازی واترپلو در تاریخ را می توان بازی نیمه نهایی بین مجارستان و اتحاد جماهیر شوروی در بازی های المپیک تابستان ۱۹۵۶ دانست.  بلافاصله پس از اینکه ورزشکاران راهی مسابقات شدند، انقلاب مجارها آغاز شد و ارتش شوروی شورشیان را در هم کوبید. بسیاری از ورزشکاران مجار عهد کردند هرگز به وطن

برنگردند و تنها وسیله ی مبارزه شان را پیروزی در استخر یافتند. مواجهه ی آنها خونین ترین و خشونت بارترین بازی واترپلو در تاریخ بود؛ بازی به خشونت کشیده شد و هنگامی که «اروین زادور»۷ مجار مجبور به ترک استخر به علت خونریزی ناشی از پرتاب مشت بی هوایی از سوی «والنتین پروکپف»۸ و پارگی زیر چشم راستش شد، آشوب و اغتشاشی در میان جمعیت تماشاگران بروز کرد. اما پلیس آرامش را برقرار نمود و بازی قبل از موعد قانونی اش (یک دقیقه زودتر) با نتیجه ی چهار بر صفر به نفع مجارستان به پایان رسید. عکس های جراحت زادور در مطبوعات سراسر جهان منتشر شد و هرچند که واقعا رنگ آب قرمز نشد، اما عنوان آن عکس ها را با قدری بزرگنمایی «خون در آب» نهادند. هنگامی که پس از آن درباره ی این جریان از زادور پرسیدند او پاسخ داد: «در آن زمان تنها فکر او این بود که آیا قادر خواهد بود در مسابقه ی بعدی بازی کند یا خیر». مجارستان به این دلیل که در هنگام ختم مسابقه پیروز میدان بود، برندهی بازی معرفی شد.

مجارها بالا رفتند و با پیروزی دو بر یک در برابر یوگسلاوی در مسابقه ی پایانی برنده مدال طلای المپیک شدند. نیمی از کاروان المپیک مجارستان پس از بازی بازنگشتند و ترک وطن نمودند. مستندی از «لوسی لیو» به نام «خشم آزادی» ۱۰ که در آوریل ۲۰۰۶ اکران شد، اعمال شورشیان مجار را در سال ۱۹۵۶ بیان می نماید و اوج آن را این بازی سیاسی برمی شمرد.

بازی های بین المللی

از سال ۱۹۷۳ هر ۲ تا ۴ سال یک بار مسابقات جهانی قهرمانی واترپلو»۱۱ مردان همزمان با مسابقات جهانی قهرمانی شنا به سرپرستی فينا انجام می شود. گونه ی دوم مسابقات یعنی جام جهانی واترپلو فينا» ۱۲ از سال ۱۹۷۹ یک سال در میان برگزار شده است. در سال ۲۰۰۲ فينا اولین لیگ جهانی ورزشی را به نام «لیگ جهانی واترپلو فینا» ۱۳ سازماندهی نمود که در آن بهترین تیم های ملی در مقابل یکدیگر در یک فصل سه ماهه با جایزهای نزدیک به نیم میلیون دلار به رقابت می پردازند. از نظر بین المللی بزرگ ترین رقابت واترپلوی جهان در هلند برگزار شده است .

 

واترپولو در دهه ۱۸۷۰ در بریتانیا اختراع شد و نخستین قواعد آن در اسکاتلند و انگلیس ایجاد و اولین بازی بین المللی بین تیم های ملی این دو کشور در سال ۱۸۹۰ در لندن برگزار و با پیروزی اسکاتلند به پایان رسید. واترپولو به معنی عام یعنی “چوگان آبی” و این رشته نخستین ورزش گروهی بود که در سال ۱۹۰۰ وارد المپیک شد و با قهرمانی بریتانیا همراه شد. بعدها کشورهایی چون مجارستان، ایتالیا، هلند در این رشته به مقام قهرمانی رسیدند. ورود بانوان به بازیهای المپیک سیدنی در سال ۲۰۰۰ صورت گرفت. اداره این ورزش آبی در سطح بین المللی بر عهده فدراسیون بین المللی شنا (فینا) است.

این ورزش بسیار پرانرژی و در برگیرنده کار شدید بدنی است چنان که بازیکنان بایستی به همان خوبی که شنا کرده و از توپ محافظت نمایند، نسبت به زدن گل به تیم حریف و کسب امتیاز نیز اقدام نمایند. این کار بیشتر شبیه هندبال بازی در آب است تا چوگان بازی کردن. این ورزش بسیار سخت، شدید و رقابتی می باشد و بازی شامل تکنیکها و استراتژی ها و راهبردهای بسیاری است. مسابقات بی شماری برای این رشته ورزشی برگزار می شوند و همین طور این ورزش یکی از رشته های قدیمی المپیک می باشد. طول استخر استاندارد در مسابقات ۳۰ متر و عرض آن ۲۰ متر است. ابعاد دروازه ها ۳ متر عرض و ۹۰ سانتی متر ارتفاع از سطح آب دارند. وزن توپ بین ۴۰۰ تا ۴۵۰ گرم است، در مسابقات بانوان استخر کوچکتر به ابعاد طول ۲۵ و عرض ۱۷ متر می باشد. بازیکنان در این رشته باید از مهارت شنا برخوردار باشند و بتوانند طول استخر ۳۰ متر را بارها طی کنند. نوع شنا کردن بازیکنان واترپولو با شنای کلاسیک متفاوت است. در این روش بازیکنان از یک استیل آزاد استفاده می کنند، به طوریکه هنگام شنا کردن همیشه سر آنها از آب بیرون است تا بتوانند بر بازی مسلط باشند. مهارت دومی که بازیکنان باید به دست آورند، کنترل توپ با هر دو دست و پای دوچرخه به صورت دایره وار (اگبیتر) است و داشتن سرعت عمل و تمرکز بالا و انعطاف پذیری مناسب در این ورزش حائز اهمیت است، تا بتوانند بر تیم حریف غلبه کنند. هر تیم از ۱۲ بازیکن تشکیل شده که شامل ۷ بازیکن اصلی و ۵ بازیکن ذخیره است.

یکی از بازیکنان اصلی دروازه بان و شش بازیکن دیگر به ترتیب می توانند هم نقش دفاع و هم حمله را داشته و جای مخصوص به خود ندارند. بازیکنان نمی توانند توپ را با دو دست بگیرند و فقط باید با یک دست توپ را کنترل کنند و در فاصله دو متری از دروازه بان های هر تیم نشانه هایی به نام خط دو متری وجود دارد و بازیکنان تیم مقابل اگر توپ نداشته باشند، اجازه ورود به این محوطه را ندارند. مدت زمان بازی برای آقایان در ۴ ست 8 دقیقه ای و برای بانوان ۴ ست ۶ دقیقه ای است. در این ورزش آبی تمام اعضای بدن مانند یک زنجیر عمل می کنند. یعنی ورزشکار باید از تمام عضلات خود کمک بگیرد تا بتوانند نیروی لازم را به توپ وارد کند. اعضاء بدن مثل دستها، لگن و پاها باید بتوانند حرکات چرخشی 3 خاصی را انجام دهند. بعضی از حرکات باعث افزایش سرعت توپ، مثل و چرخش مناسب در ناحیه کمر و شانه و همچنین قدرت به عقب بردن و بازوها و آرنج و توانایی خم کردن مچ دست می شوند.