واترپلو

واترپلو

هر تیم شامل ۷ بازیکن است که یکی از آنها دروازه بان است و از کلاه مخصوص دروازه بان استفاده می کند ضمنا هر تیم نباید بیش از ۶ بازیکن ذخیره داشته باشد که میتوان از آنها به عنوان جانشین نفرات اصلی استفاده کرد ، تیمی که با کمتر از ۷ بازیکن بازی می کند لزومی ندارد که از دروازه بان استفاده نماید.

واترپولو Water polo”

ماده ۳-۱: در مسابقه ای که به وسیله یک داور قضاوت میشود این اداور در همان سمتی باید بایستد که میز منشی و وقت نگهدار قرار دارد ، ولی داوران دروازه باید در طرف مقابل او قرار گیرند.

ماده ۴-۱: برای بازی مردان فاصله میان خطوط دروازه ها نباید کمتر از ۲۰ متر و بیش از ۳۰ متر باشد. برای بازی زنان فاصله میان خطوط دروازه ها نباید کمتر از ۲۰ متر و بیش از ۲۵ متر باشد، عرض محوطه بازی نباید کمتر از ۱۰ متر و بیش از ۲۰ متر باشد. مرز محوطه بازی در هر دو انتها باید ۳۰ سانتیمتر پشت خط دروازه باشد.

ماده ۵-۱: در مسابقاتی که طبق مقررات فينا برگزار میشود اندازه های محوطه بازی ، عمق آب ، درجه حرارت آب و شدت روشنائی باید براساس مقررات تجهیزات واتر پلو مواد ۷-۲ و ۷-۳ و ۷-۴ و ۸ -۳باشد

ماده ۶-۱: در دو طرف محوطه بازی نشانه های مشخص کننده ای به شرح زیر باید قرارداده شود.

 

نشانه های سفید – خط دور ازه و خط تیمه

نشانه های قرمز – ۲ متر از خط دروازه

نشانه های زرد – ۵ متر از خط دروازه

 

خطوط ۲ طرف محوطه بازی باید از خط دروازه تا ۲ متر قرمز رنگ از ۲ متر تا ۵ متر زردرنگ و از ۵ متر تا وسط محوطه بازی سبز رنگ علامت گذاری گردد.

ماده ۷-۱: در دو انتهای محوطه بازی و در ۲ متری گوشه آن در سمت مقابل میز منشی ها و وقت نگهداران با رنگ قرمز نشانه گذاری میشود. که نشانه محل ورود مجدد میباشد. بازیکنان اخراجی از آن محل باید وارد محوطه بازی شوند.

ماده ۸-۱: فضای کافی برای حرکت آزادانه داوران در طول محوطه بازی و همچنین جای مناسبی برای داوران دروازه در امتداد خطوط دروازه باید در نظر گرفته شود.

ماده ۹-۱: چهار پرچم جداگانه به رنگهای سفید ، آبی ، قرمز و زرد باید برای منشی تهیه گردد ، ابعاد هریک از پرچم ها ۳۵*۲۰ سانتیمتر است.

 

دروازه ها GOALS

 ماده ۱-۲: دو دروازه که میله های عمودی و افقی آن باید به شکل مربع مستطیل و به ابعاد ۵ / ۷ سانتیمتر و به رنگ سفید میباشند ، در دو انتهای محوطه بازی روی خط دروازه و رو به محوطه، کاملا ثابت قرار داده میشوند. محل قرار گرفتن دروازه ها نسبت به خطوط طولی استخر به یک اندازه است و نباید بیش از ۳۰ سانتیمتر جلوتر از انتهای محوطه بازی قرار گیرند.

ماده ۲-۲: فاصله قسمت داخلی دروازه باید ۳ متر باشد زمانی که عمق آب ۵ / ۱ متر یا بیشتر باشد از زیر میله افقی دروازه تا روی آب باید ۹۰ سانتیمتر باشد، چنانچه عمق آب کمتر از ۵/ ۱ متر است ،

 

از کف استخر تا سطح زیرین میله افقی دروازه ۲/۴۰ متر باید باشد .

ماده ۳-۲ :   تور نرمی باید به طور مطمئن به میله های عمودی و افقی ( دروازه به منظور محصور کردن کامل دروازه بسته شود تور باید به نحوی به دروازه نصب شود که حداقل ۳۰ سانتیمتر فضا در پشت خط – دروازه و در داخل دروازه وجود داشته باشد.

 

توپ THE BALLS

ماده ۱-۳ : توپ باید گرد و دارای سوراخ سوزنی برای باد کردن باشد که خود به خود بسته شود جنس آن باید ضد آب باشد و از کشیدن لایه چربی و چیزهای مشابه آن روی توپ باید خودداری کرد.

ماده ۲-۳: وزن توپ نباید کمتر از ۴۰۰ گرم و بیش از ۴۵۰ گرم باشد.

ماده ۳ -۳ : برای بازی مردان محیط دایره توپ نباید کمتر از ۶۸ سانتیمتر و بیش از ۷۱ سانتیمتر و فشار باد داخل توپ باید بین ۹۰ تا ۹۷ کیلو پاسكال ۱۳ تا ۱۴ پاوند بر اینچ هوا باشد.

ماده ۴- ۳: برای بازی زنان محیط دایره توپ نباید کمتر از ۶۵ سانتیمتر و بیش از ۶۷ سانتیمتر و فشار باد داخل توپ باید بین ۸۳ تا ۹۰ کیلو پاسكال ۱۲ تا ۱۳ پاوند بر اینچ هوا باشد.

 

کلاه ها CAPS

ماده ۱-۴: کلاه ها باید به رنگ کاملا متمایز از یکدیگر بوده و از رنگ قرمز نیز متمایز باشد و بوسیله داوران مورد تأئید قرار گیرد، همچنین رنگ کلاهها با رنگ توپ نیز باید تفاوت داشته باشد، داوران ممکن است اعلام نمایند که یکی از تیم ها کلاه آبی یا سفید به سر بگذارند. دروازه بان ها باید کلاه قرمز رنگ به سر بگذارند، کلاه ها باید با بند به زیر چانه بسته شوند و چنانچه بازیکنی کلاه از سرش بیافتد در توقف بعدی و در زمان مقتضی هنگامی که توپ در دست تیم همان بازیکن میباشد، کلاه را باید به سر بگذارد. کلاه ها باید در تمام طول بازی به سر بازیکنان باشد.

ماده ۲-۴: کلاه ها باید با وسیله نرمی که برای محافظت گوش به کار می رود پوشیده باشد و رنگ آن باید همرنگ کلاه تیم ها باشد ، بجز دروازه بانان که محافظ گوش آنها باید قرمز رنگ باشد.

 

قوانین بین اللملی

ماده ۳-۴ : دو طرف کلاه ها باید شماره گذاری شود و بلندی شماره ها باید ۱۰ سانتیمتر باشد دروازه بان باید کلاه شماره یک را به سر بگذارد و سایر کلاه ها از ۲ تا ۱۳ شماره گذاری می شود. دروازه بان جانشین هنگام بازی باید کلاه قرمز رنگ شماره ۱۳ را به سر بگذارد هیچ بازیکنی نباید در هنگام بازی شماره کلاه خود را بدون اجازه داور و بدون اطلاع به منشی عوض کند.

ماده ۴-۴ : در بازی های بین المللی در جلوی کلاه بازیکنان باید ۳ حرف که نشانه اختصاری بین المللی نام کشور است وجود داشته باشد و اندازه هریک از این حروف نباید کمتر از ۴ سانتیمتر باشد همچنین ممکن است پرچم بین المللی کشور نیز در جلو کلاه قرار داده شود.

تیم ها و ذخیره ها   TEAMS AND SUBSTITUTES

ماده ۱-۵ : هر تیم شامل ۷ بازیکن است که یکی از آنها دروازه بان است و از کلاه مخصوص دروازه بان استفاده می کند ضمنا هر تیم نباید بیش از ۶ بازیکن ذخیره داشته باشد که میتوان از آنها به عنوان جانشین نفرات اصلی استفاده کرد ، تیمی که با کمتر از ۷ بازیکن بازی می کند لزومی ندارد که از دروازه بان استفاده نماید.

ماده ۲-۵ : تمام بازیکنانی که در داخل استخر بازی نمی کنند به همراه مربیان و سایر مسئولین بجز سر مربی تیم ، باید از ابتدای شروع بازی روی نیمکت تیم خود بنشینند و حق حرکت از آن محل را ندارند بجز در زمان های استراحت بین دورهای بازی و در هنگام تایم اوتها، سرمربی تیم حمله کننده مجاز است تا خط ۵ متری حرکت نماید تیم ها محل خود را فقط در پایان وقت دوم بازی و همچنین در ابتدای دور دوم وقت اضافی تعویض می کنند. هر دو نیمکت تیم ها باید در طرف مقابل میز منشی ها قرار داده شود.

ماده ۳-۵ :  کاپیتان ها جزو نفرات بازی کننده تیم خود هستند و مسئولیت برقراری نظم و هدایت و رهبری تیم خود را به عهده دارند

ماده ۵-۴ : بازیکنان باید مایوهایی که بدن نما نباشد بپوشند و همچنین نباید مایوهایی بپوشند که زیر آنها زیر پوش جداگانه دیگری پوشیده باشند قبل از شرکت در مسابقه ، بازیکنان باید تمام اشیایی را که احتمال دارد به دیگران آسیب وارد سازد از خود دور کنند.

ماده ۵-۵:  بازیکنان نباید بدن خود را به چربی، روغن یا هر ترکیب مشابه دیگری آغشته نمایند اگر داور قبل از شروع بازی متوجه شود که بازیکنان از چنین موادی استفاده کرده اند باید دستور دهد که بلافاصله آن مواد زائد را از بدن خود پاک کنند ، شروع بازی نباید به خاطر پاک کردن این مواد از بدن بازیکنان به تأخیر افتد اگر داور بعد از شروع بازی متوجه شود که بازیکنی از این مواد استفاده کرده است باید او را برای تمام مدت بازی اخراج کند و به بازیکن ذخیره اجازه داده می شود که به جای او از محل مخصوص ورود نزدیک تیم خودش بلافاصله وارد محوطه بازی شود

ماده ۶-۵ : در هر زمان در جریان بازی، بازیکن اصلی را با بازیکن ذخیره می توان تعویض کرد بازیکن اصلی باید به محل ورود مجدد مربوط به تیم خود بیاید و به طور کاملا واضح در این محل قرار گیرد بازیکن ذخیره در این زمان اجازه ورود به محوطه بازی را از محل مخصوص ورود مجدد خواهد داشت چنانچه دروازه بان ذخیره با استفاده از این ماده بخواهد وارد آب گردد ، باید کلاه دروازه بان را سر بگذارد با استفاده از این ماده دروازه بان ذخیره نمی تواند هنگامی که داور یک پرتاب پنالتی به تیم مقابل داده است وارد آب گردد ، بجز زمانی که تایم اوت درخواست شده است.

ماده ۷-۵ : بازیکن ذخیره با توجه به موارد زیر می تواند از هر محلی وارد محوطه بازی گردد. در زمان استراحت بین دورهای بازی و زمان استراحت بین وقت های اضافی پس از به ثمر رسیدن یک گل در زمان تایم اوت برای جایگزینی بازیکنی که زخمی و یا دچار خونریزی شده است.

ماده ۸-۵ : بازیکن ذخیره باید برای جایگزینی بدون تاخیر آماده باشد چنانچه او آماده جایگزینی نباشد بازی بدون حضور وی ادامه یافته او در این حالت او می تواند در هر زمان از محل مخصوص ورود نزدیک دروازه خودش وارد بازی شود

ماده ۹-۵ : چنانچه دروازه بانی که به جایش بازیکن ذخیره ای وارد بازی شده بخواهد به بازی برگردد ، در هر پستی می تواند بازی کند.

ماده ۱۰-۵ : چنانچه دروازه بانی بنا به هر دلیل پزشکی از بازی کناره گیری نماید ، داور باید بی درنگ اجازه دهد که یک بازیکن ذخیره به جای او گمارده شود این بازیکن ذخیره باید از کلاه دروازه بان استفاده نماید.

هیئت داوران OFFICIALs

ماده ۱-۶ : در مسابقاتی که تحت نظر فینا برگزار می شود ، هیئت داوران اداره کننده هر مسابقه شامل ۲ داور، ۲ داور دروازه ، وقت نگهداران و منشی ها می باشند، پیشنهاد می شود که در سایر مسابقات نیز از همین تعداد هیئت داوران استفاده شود هر کدام از این افراد دارای اقتدار و وظایف مشروحه زیر هستند بجز زمانی که مسابقه با دو داور و بدون داور دروازه اداره می گردد که در این حالت داوران وظایف داوران دروازه که درماده۲-۸ پیش بینی شده را نیز انجام می دهند ولی بدون بکاربردن علائم تصریح شده آنها یادداشت، باید توجه داشت که بنا به درجه اهمیت بازی ها، می توان به وسیله یک گروه ۴ تا ۸ نفره از هیئت داوران بازی ها را به شرح زیر اداره کرد.

الف) داوران و داوران دروازه با دو داور و دو داور دروازه، با دو داور و بدون داور دروازه، یا یک داور و دو داور دروازه.

ب) وقت نگهداران و منشی ها

با یک وقت نگهدار و یک منشی : وظیفه وقت نگهدار کنترل دقیق مدت زمان ممتدی است که توپ بر طبق ماده ۲۰-۱۶ در اختیار هر یک از تیم ها است. وظیفه منشی عبارت است از ثبت دقیق مدت زمانی که بازی عملا در جریان بوده، تایم اوت ها و همچنین ثبت زمان های استراحت بین هر دور بازی ، ثبت وقایع بازی بر طبق ماده ۱۰ – ۱  و همچنین زمان مربوط به خروج بازیکنانی را ثبت می کند که بر طبق مقررات از بازی اخراج می شوند.

با دو وقت نگهدار و یک منشی : وظیفه اولین وقت نگهدار کنترل دقيق مدت زمانی است که بازی در جریان می باشد، تایم اوت ها و همچنین مدت زمان استراحت بین هر دور بازی، وظیفه دومین وقت نگهدار کنترل زمان ممتدی است که توپ برطبق ماده ۲۰-۱۶ در اختیار هر یک از تیم ها می باشد. وظیفه منشی عبارت است از ثبت وقایع بازی و سایر وقایع بر طبق موارد مندرج در ماده ۱۰-۱

با دو وقت نگهدار و دو منشی : وظیفه اولین وقت نگهدار کنترل دقیق مدت زمانی است که بازی عملا در جریان می باشد ، تایم اوت ها و همچنین زمان های استراحت بین هر دور بازی، وظیفه دومین وقت نگهدار کنترل مدت زمانی است که توپ برطبق ماده

۲۰- ۱۶ در اختیار هریک از تیم ها می باشد . وظیفه اولین منشی ثبت وقایع بازی بر طبق موارد مندرج در ماده ۱۰-۱ الف است. وظیفه دومین منشی انجام موارد پیش بینی شده در ماده ۱۰-۱ ب-ج-د   مربوط به ورود مجدد غیر صحیح توسط بازیکنان اخراجی، ورود مجدد غير صحيح توسط بازیکنان ذخیره و سومین خطای شخصی است .

داوران REESREFE

ماده ۱-۷: کنترل مطلق بازی در دست داوران است . اقتدار آنها نسبت به بازیکنان در تمام مدت جریان بازی و تا زمانی که داوران و بازیکنان در محدوده استخر هستند اعمال می شود . تمام تصمیمات داوران در مورد مسائل بازی تصمیم نهایی است و تفسیر آنها از قوانین در تمام طول بازی باید اطاعت شود. داور نمی تواند ولی آنچه را که مشاهده می کند ، هیچ گونه فرض و استنباطی از خود در مورد وقایع در جریان بازی داشته باشد. می تواند در جهت بهبود توانائی اداره بازی مورد تفسیر قراردهد.

ماده ۲-۷: داوران باید شروع و شروع مجدد بازی را، با به صدا در آوردن سوت اعلام کنند و همچنین گلها، پرتاب های کرنر، پرتاب های از دوازه که ممکن است به وسیله داور دروازه اعلام بشود یا نشود . پرتاب های یکسان و همچنین نقض مقررات را با دمیدن در سوت اعلام نمایند . داور تغییر دهد ، ممکن است تصمیم خود را در چنین صورتی تصمیم جدید باید قبل از به بازی در آمدن توپ به موقع به اجرا در آید.

ماده ۳-۷: داوران باید از اعلام خطا در زمانی که عقیده دارند اعلام این خطا به نفع بازیکنان تیم خاطی است خودداری کنند. داوران تا زمانی که امکان ادامه بازی با توپ وجود داشته باشد نباید خطاهای عادی را اعلام نمایند .

یادداشت : داوران باید به این اصل توجه گسترده ای بکنند . گرفتن خطای عادی به نفع بازیکنی که، برای مثال صاحب توپ است و به طرف دروازه تیم مخالف در حال پیشروی است به نفع تیم حریف است و داور چنین خطایی را نباید اعلام کند .

 

واترپلو یک ورزش آبی تیمی

واترپلو یک ورزش آبی تیمی است. این بازی ترکیبی از شنا و هندبال می باشد. هر تیم از هفت بازیکن تشکیل می شود که یک نفر آنها به عنوان دروازبان انتخاب می گردد. هدف در این بازی به ثمر رساندن گل تا حد امکان می باشد و هر گل، ارزشی معادل یک امتیاز دارد.

مهارتهای اساسی

* شنا : از آنجا که واترپلو یک ورزش آبی تیمی است، بنابراین، مهارت در شنا حرف اول را می زند. چرا که بازیکنان باید در خلال بازی به دفعات، طول سی متری استخر را شنا کنند.

شنای کرال سینه ای که در واترپلو استفاده می شود متفاوت از شنای معمولی است، به نحوی که بازیکنان واترپلو با سری دائما بیرون از آب شنا کنند تا زمین بازی را تحت نظر داشته باشند. شنای کرال پشت از سوی بازیکنان مدافع مورد استفاده قرار می گیرد تا مهاجمان در حال حمله را تعقیب کنند، دروازه بان نیز برای اینکه بتواند توپ را پس از پاس دادن، تعقیب کند از این نوع شنا بهره می برد.

کرال پشت واترپلو نیز با روش معمول آن فرق می کند؛ بازیکنان تقريبا عمود در آب می نشینند و از حرکات پا دوچرخه همراه با دست های کوتاه در کنار، به جای دست های کشیده و بلند استفاده می کنند. این امر به بازیکن اجازه میدهد بازی را ببیند و به طور سریع موقعیت خود را تغییر دهد.

*مهارت های کنترل توپ

از آنجایی که تمام بازیکنان، تنها با یک دست می توانند توپ را لمس کنند، لذا باید توانایی گرفتن و پرتاب توپ را با یک دست داشته باشند. بازیکنان مجرب واترپلو می توانند با یک حرکت، پاسی را گرفته، پاس داده و یا شوت

کنند.

*حرکت دست و پا در آب، جهت عمود نگه داشتن بدن

معمول ترین شکل پا زدن در آب، عموما به دلیل دورانی پا تحت عنوان “پادوچرخه” نام برده می شود. پا دوچرخه به هنگام بازی به کار گرفته می شود؛ چرا که بازیکنان نمی توانند کف استخر را لمس کنند. مزیت پا دوچرخه این است که به بازیکن اجازه می دهد در موقعیتی پایدار در سطح آب بماند و نسبت به گونه های دیگر پازدن در آب، از جمله حرکت پا قیچی انرژی کمتری مصروف دارد؛ که نتیجه ی آن حرکت های سریع به بالا و پایین بازیکن می باشد. این می تواند در حالت عمودی یا افقی استفاده شود.

پا دوچرخه در حالت افقی، جهت تداوم حرکت رو به جلوی بازیکن مهاجم مورد استفاده قرار می گیرد. پا دوچرخه ی عمودی، برای به دست آوردن یک موقعیت بالاتر از رقیب انجام می گیرد. با سریع تر پازدن در یک فاصله ی زمانی کوتاه، بازیکن می تواند برای متوقف نمودن، پاس دادن یا شوت کردن توپ، بالا و بیرون از آب بیاید (تا حد مایو تا زیر کمرشان). حرکت پا دوچرخه در یک روش پیشروی واترپلو به نام “عنکبوتی” نیز به کار می رود. جایی که یک مهاجم یا مدافع می تواند به طور قانونی، بازیکن حریف را با حرکتهای تند و تیز دست، آرنج های بالا و بازو و همچنین پا دوچرخه ی کاملا باز، دفع کند و محدوده یی ایجاد نماید که بازیکنان حریف نتوانند وارد شوند.

*انعطاف پذیری و هوشیاری

در سطوح بالاتر این ورزش، سرعت بازی افزایش می یابد. بنابراین پیش بینی و آمادگی ذهنی حایز اهمیت می باشد. فهمیدن میدان” (یعنی آگاهی از آنچه در اطراف اتفاق می افتد ) یک مزیت عمده در گل زدن است حتی اگر بازیکنی از سرعت کمتری نسبت به رقیب برخوردار باشد .

مزیت پا دوچرخه این است که به بازیکن اجازه می دهد در موقعیتی پایدار در سطح آب بماند و نسبت به گونه های دیگر پازدن در آب، از جمله حرکت پا قیچی انرژی کمتری مصروف دارد که نتیجه ی آن حرکتهای سریع به بالا و پایین بازیکن می باشد .

* شرح مطلب

هر تیم از هفت بازیکن تشکیل می شود. بازیکنان میهمان، کلاه های شماره دار سفید، بازیکنان میزبان کلاه های شماره دار آبی تیره و دروازه بانان هر دو تیم، کلاه قرمز با شماره ی یک، به سر می کنند.

هر دو تیم می توانند بازیکنان را تعویض کنند که این امر باید در مقابل نیمکت تیمشان انجام شود البته؛ هنگامی که بازی متوقف است آنها می توانند از هر جایی وارد یا خارج شوند.

بازی به چهار دوره ی زمانی تقسیم میشود که مدت آن به سطح بازی بستگی دارد:

هنگامی که بازی متوقف است، زمان نیز نگه داشته می شود. به عنوان مثال در فاصله ای که یک خطا ارتکاب یافته است و یک پرتاب آزاد انجام می شود و یا بین فاصله ی به ثمر رسیدن گل و شروع مجدد بازی. این موجب می گردد “زمان واقعی” هر یک از چهار دوره ی زمانی یک مسابقه حدود ۱۲ دقیقه به طول بیانجامد. یک تیم نمی تواند بیش از ۳۰ ثانیه مالکیت توپ را داشته باشد، به شرطی که در این فاصله هیچ شوتی به سمت دروازه نشده، یا حریفی بیرون فرستاده نشود. پس از گذشت این زمان، مالكيت به تیم مقابل داده می شود. به هر حال اگر تیمی توپ را در فاصله ی این ۳۰ ثانیه شوت کند و کنترل توپ را دوباره به دست آورد ساعت مجددا از ۳۰ ثانیه زمان را احتساب می نماید. هر یک از تیم ها می توانند در کل چهار دوره ی زمانی بازی، در زمان استراحت یک دقیقه ای، درخواست کنند و یک زمان استراحت به هنگامی که بازی به وقت اضافه کشیده می شود. به هنگام انجام بازی تنها آن تیمی که مالکیت توپ را دارد می تواند در خواست وقت استراحت نماید.

ابعاد استخر واترپلو ثابت نیست، و می توان بین ۱۰*۲۰ و۲۰*۳۰ متر متفاوت باشد. حداقل عمق آب باید ۱۸۰ سانتی متر باشد. ولی این موضوع اغلب در بازی های همسالان با دبیرستانی ها، در صورتی که چنین امکانی نباشد مورد چشم پوشی واقع می گردد. دروازه ها ۳ متر عرض و ۹۰ سانتی متر ارتفاع دارند. توپ های واترپلو معمولا زرد و در اندازه و وزن، برای جوانان، زنان و مردان متفاوتند.

وسط استخر به وسیله ی یک خط سفید، مشخص شده است. در گذشته، استخر با خطوط ۴ و ۷ متر تقسیم شده بود (فاصله ی نسبت به خط دروازه). این خطوط از فصل ۲۰۰۶ _ ۲۰۰۵ در یک خط پنج متر تلفیق شدند. در امتداد خط کناری استخر، خطوط پنج متر به وسیله ی یک خط سبز، علامت گذاری شده اند. این خط پنج متر” همان “نقطه پنالتی است که به

وسیله ی یک خط زرد، مشخص شده است. خط دو متر” با یک خط قرمزه مشخص شده است و هیچ بازیکنی از تیم مهاجم نمی تواند بدون توپ، وارد آن شود.

یک بازیکن در هر تیم به عنوان دروازه بان تعیین شده است. دروازه بان، تنها بازیکنی است که می تواند توپ را با هر دو دست لمس کند و نیز تنها بازیکنی است که در یک استخر کم عمق، مجاز به ایستادن بر کف استخر می باشد. بازیکنان می توانند توپ را با پرتاب کردن برای هم تیمی یا با شنا کردن در حالی که توپ را روبروی خود به جلو می رانند، به حرکت در آورند. طرف مقابل به هنگام تلاش برای گرفتن توپ، مجاز به فشاردادن توپ به زیر آب و یا فشار آوردن و نگه داشتن بازیکن حریف نمی باشند، مگر زمانی که توپ را نگه داشته است. خطا کردن امری کاملا عادی است و به یک پرتاب آزاد منجر می شود؛ در این حالت پرتاب کننده ی توپ نمی تواند مستقیما به دروازه شوت کند مگر اینکه پشت خط پنج متر باشد .

واترپلو قدرت بدنی و استقامت قابل توجهی را می طلبد. این بازی از جانکاه ترین ورزش هاست؛ همواره عملی در حال انجام است و معمولا بازیکنان در طول چهار دوره ی زمانی، سه کیلومتر یا بیشتر شنا می کنند.

هماهنگی عالی چشم و دست، از دیگر نیازهای این رشته است. توانایی کنترل و رد کردن توپ، تیم های خوب را از تیم های عالی، کاملا جدا می نماید. پاسی که به یک بازیکن در میدان داده می شود ترجیحا یک “پاس خشک” (یعنی بدون برخورد با آب) است و نهایت سرعت را با سهولت در گرفتن و پرتاب نمودن ممکن می سازد. یک “پاس خیس” پاسی حساب شده در آب و در جایی تقریبا خارج از دسترس نزدیک ترین بازیکن به دروازه (بازیکن سانت) و مدافع او می باشد. بدین ترتیب بازیکن موقعیت سانت، می تواند به توپ و بیرون از آب هجوم آورد، شوت زده و با پاس دهد. گل می تواند با هر عضوی از اعضاء بدن، به جز مشت و پا، زده شود.

گل زدن در واترپلو ممکن است در مقایسه با دیگر ورزش ها متفاوت باشد. به عنوان مثال، یک شوت “پرشی” یا “جهشی” با قدرت قابل توجهی به صورت عمودی بر روی آب شلیک می شود، به نحوی که توپ به سمت بالا می جهد معمولا توپ در فاصله ی یک متری تور دروازه به آب برخورد می کند، جایی که دروازه بان نمی تواند شوت را پیش بینی و متوقف نماید. یک نوع شوت دیگر “قوس” نام دارد که با یک انحنای عمودی پرتاب می گردد. معمولا متوقف نمودن اینگونه شوتها مشکل تر از شوت سریع است؛ زیرا عموما اینها با زاویه ای به سمت دروازه پرتاب می شوند که دروازه بان، نه تنها باید از یک سمت دروازه به سمت دیگر به سرعت تغییر موقعیت دهد، بلکه باید در همان لحظه بیشتر از مقداری که برای دیگر شوتها از آب بیرون می آید خود را از آب خارج کند

حرکات فریب دهنده به هنگام پرتاب هر شوتی موثر می باشند. بازیکن، حالت شوت کردن را می گیرد اما در نیمه پاسی که به یک بازیکن در میدان داده می شود ترجیحا یک “پاس خشک” (یعنی بدون برخورد با آب) است و نهایت سرعت را با سهولت در گرفتن و پرتاب نمودن ممکن می سازد. یک “پاس خیس” پاسی حساب شده در آب و در جایی تقریبا خارج از دسترس نزدیک ترین بازیکن به دروازه (بازیکن سانت) و مدافع او می باشد.

راه، حرکت خود را قطع می کند تا دروازه بان خیلی زودتر از موقع، جهت متوقف نمودن توپ عمل نماید و سپس اقدام به شوت زدن می کند. در واترپلو، سوت داور به نشانه وقوع خطا، بیشتر از هر ورزش دیگری شنیده می شود.

معمولا مدافع بر روی بازیکنی که توپ را در دست دارد، به عنوان یک تاکتیک خطا می کند تا در حرکت توپ حریف مشکل ایجاد نماید.

بازی در اکثر موارد بدون وقفه ادامه می یابد، اما مهاجم باید در این زمان به جای پیشروی یا شوت، توپ را پاس دهد (یک استثناء به بازیکنان اجازه می دهد که اگر خطا، خارج از علامت “پنج متر” انجام شده باشد، به سرعت توپ را بر دارد و آن را شوت کند). به هر روی، همانند بازی هاکی روی یخ، بازیکنی که یک خطای عمدی انجام داده است، به خارج از منطقه ی بازی فرستاده می شود و تیم او برای مدت ۲۰ ثانیه با یک نفر کمتر بازی خواهد کرد. اما اگر گلی زده شود با تیمش مالکیت توپ را بدست آورد می تواند زودتر به بازی برگردد.

اگر خطا از نوع خشن تشخیص داده شود، بازیکن خاطی تا پایان بازی اخراج می گردد و یک هم تیمی او پس از گذشت چهار دقیقه جای او را می گیرد. یک بازیکن، مربی یا تماشاچی نیز ممکن است به دلیل مشاجره با داور اخراج شود. در زمانی که به دلیل خطای اخراج، تیمها از لحاظ تعداد نفرات نابرابر می شوند، تیم مهاجم می تواند با پاس کاری چرخشی و خارج نمودن دروازه بان از موقعیت درست، انتظار گل داشته باشد. بازیکنی که سه مرتبه اخراج شده است باید با جایگزین نمودن فردی جای خود، تا پایان مسابقه بیرون بنشیند. معمولا مدافع بر روی بازیکنی که توپ را در دست دارد به عنوان یک تاکتیک، خطا می کند تا در حرکت توپ حریف مشکل ایجاد گردد.

 

مخاطرات ورزشی واترپلو

آب و آسیب

واترپلو ابتدا به صورت بازی راگبی که نوعی فوتبال است در رودخانه ها انجام می شد. این بازی در اسکاتلند و انگلستان طرفداران بسیاری داشت. سپس به تدریج شکل قدیمی آن تغییر یافت و به بازی مدرن واترپلو تبدیل شد. در سال ۱۹۰۰ این ورزش به طور رسمی وارد المپیک شد. تعداد بازیکنان در هر تیم، هفت نفر است که یک نفر دروازه بان و بقیه بازیکنان اصلی محسوب می شوند.

مهارت های اولیه

برای انجام ورزش واترپلو ورزشکار باید در بعضی کارها مهارت داشته باشد. اولین فاکتور لازم برای شروع این ورزش، مهارت در شنا است. در این ورزش، بازیکنان باید بتوانند طول ۳۰ متری استخر را بارها و بارها شنا کنند. نوع شنا کردن بازیکنان واترپلو با شنای کلاسیک متفاوت است. در این روش بازیکنان از یک استیل آزاد استفاده می کنند به طوری که هنگام شنا کردن همیشه سر آنها از آب بیرون خواهد بود تا بتوانند بر بازی مسلط باشند. مهارت دومی که بازیکنان باید به دست آورند، شیوه کنترل توپ با یک دست است. همچنین این ورزشکاران باید بتوانند توپ را با هر دو دست خود کنترل کنند.

مهارت دیگری که ورزشکاران این رشته باید داشته باشند، نوعی پا دوچرخه است که در آن حرکات پا به صورت دایره وار انجام می شود. در این حرکت که ورزشکاران از آن برای نگه داشتن خود روی سطح آب استفاده می کنند، انرژی بسیار کم مصرف می شود. ورزشکاران ورزش واترپلو باید از تمرکز و سرعت عمل بالایی برخوردار باشند تا بتوانند بر تیم حریف غلبه کنند.

قوانین ورزش واترپلو

هر تیم از ۱۲ بازیکن تشکیل شده است که شامل هفت بازیکن اصلی و پنج بازیکن ذخیره است. بازیکنان اصلی دارای یک دروازه بان و شش بازیکن زمین هستند. این شش بازیکن می توانند هم در نقش حمله و هم در نقش دفاعی ظاهر شوند و جای مخصوص به خود ندارند. یکی از قوانین مهم واترپلو این است که بازیکنان زمین اجازه ندارند توپ را با دو دست بگیرند و باید آن را فقط با یک دست کنترل کنند. در فاصله دو متری از دروازه بان های هر تیم نشانه هایی به نام خط دو متری وجود دارد، بازیکنان تیم مقابل اگر توپ نداشته باشند نباید وارد این محوطه شوند.

 

واترپولو Water polo” یک ورزش گروهی است که با استفاده از توپ در آب برگزار می شود. در آن دو تیم با ۶ بازیکن ویک دروازه بان در هر تیم به همراه ۶ بازیکن ذخیره در این ورزش شرکت می کنند و در محوطهای درون استخر به ابعاد ۲۰در۳۰ متر بازی می کنند. بازیکنان باید با شنا کردن حرکت کنند. این بازی در ۴ زمان ۸ دقیقه ای برگزار می شود. برنده تیمی است که در این ۴ زمان توپ های بیشتری را وارد دروازه حریف کند. اداره این ورزش در سطح بین المللی بر عهده فدراسیون بین المللی شنا با نام اختصاری فینا است.

واترپولو در ایران

از سال ۱۳۱۸ کمیته ای تحت عنوان کمیته شنا تشکیل شد که ریاست آن را فتح الله امیر علائی برعهده داشت و تشکیلات ورزش شنای کشور را سرپرست بود. این کمیته تا سال ۱۳۲۵ پابرجا ماند و س پس فدراسیون شنای کشور تأسیس شد و از همان ابتدا دارای ۳ کمیته به نام های شنا، شیرجه، واترپولو شد. در سال ۱۳۴۹ تیم واترپولوی ایران برای نخستین بار در بازی های آسیایی بانکوک شرکت کرد و مقام چهارم را به دست آورد.

مهارتهای اولیه

برای انجام ورزش واترپولو ورزشکار باید در بعضی کارهامهارت داشته باشد. اولین فاکتور لازم برای شروع این ورزش، مهارت در شنا است. در این ورزش، بازیکنان باید بتوانند طول ۳۰ متری استخر را بارها و بارها شنا کنند. نوع شنا کردن بازیکنان واترپولو با شنای کلاسیک متفاوت است

در این روش بازیکنان از یک استیل آزاد استفاده می کنند، به طوری که هنگام شنا کردن همیشه سر آنها از آب بیرون است تا بتوانند بر بازی مسلط باشند. مهارت دومی که بازیکنان باید به دست آورند، شیوه کنترل توپ با یک دست است. این ورزشکاران باید بتوانند توپ را با هر دو دست خود کنترل کنند. مهارت دیگری نوعی پادوچرخه است که در آن حرکات پا به صورت دایره وار انجام می شود. در این حرکت که ورزشکاران از آن برای نگه داشتن خود روی سطح آب استفاده می کنند، انرژی بسیار کم مصرف می شود. ورزشکاران ورزش واترپولو باید از تمرکز و سرعت عمل بالایی برخوردار باشند تا بتوانند بر تیم حریف غلبه کنند.

مهارت ها در آموزش

١- نوع شنا، به طوری که بتوانند در آب بمانند، خسته نشوند و سر از آب بیرون تا به بازی مسلط باشد.

٢- کنترل توپ با یک و هردو دست؛

٣- نگه داشتن خود در آب با پا دوچرخه

۴- داشتن تمرکز و سرعت عمل بالا.

– زمان بازی -۴ دروه ( پریود) ۷ دقیقه ای مفید و فعال برای آقایان و خانم ها در چهار ست ۴ تا ۶ دقیقه ای است.

خطاها

– زدن توپ با مشت بسته

– تکیه کردن و یا گرفتن چوب های دروازه

– فرو بردن توپ زیر آب در موقع حمله طرف مقابل

– پاشیدن آب به صورت حریف

– مانع بازی حریف شدن

– شنا کردن روی شانه ها و پشت حریف

– گرفتن توپ در یک لحظه با هر دو دست

– اتلاف وقت

– انداختن تنه روی حریف و فشار آوردن

اثرات مفید بدنی

واترپولو ورزشی تیمی است. بنابراین از یک طرف باعث بروز آثار ورزش شنا می شود و از طرف دیگر اثر مفید ورزش های توپی را به همراه دارد. بازیکنان این رشته باید از قدرت و سرعت بالایی برخوردار باشند. در این ورزش تمام اعضای بدن مانند یک زنجیر عمل می کنند. یعنی ورزشکار باید از تمام عضلات خود کمک بگیرید تا بتواند نیروی لازم را به توپ وارد کند. اعضای مختلف بدن مثل دستها، لگن و پاها باید بتوانند حرکات چرخشی خاصی را انجام دهند. بنابراین علاوه بر قدرت، انعطاف پذیری نیز در این ورزش لازم و ضروری است. بعضی از حرکات باعث می شوند،

سرعت توپ افزایش یابد. مثل چرخش مناسب در ناحیه کمر و شانه و همچنین قدرت به عقب بردن بازوها و آرنج و توانایی خم کردن مچ دست به دست آوردن مهارت در این زمینه ها نیاز به تمرین فراوان دارد. بازیکنان علاوه بر قدرت و انعطاف پذیری باید از تمرکز کافی و قدرت، طراحی نقشه برای تمرکز بر حریف هم برخوردار باشند. بنابراین به طور خلاصه می توان گفت ورزش واترپولو دارای اثرهای مفید زیر است:

– افزایش قدرت بدنی در ناحیه عضلات ران، بازوها و مچ دست

– افزایش انعطاف پذیری

– افزایش سرعت عکس العمل در پاسخ به محرکها

قوانین واترپولو

هر تیم از ۱۳ بازیکن تشکیل شده که شامل هفت بازیکن اصلی و ش ش بازیکن ذخیره است. بازیکنان اصلی دارای یک دروازه بان و شش بازیکن زمین هستند. این شش بازیکن می توانند هم در نقش حمله و هم در نقش دفاع ظاهر شوند و جای مخصوص به خود ندارند. یکی از قوانین مهم واترپلو این است که بازیکنان زمین اجازه ندارند توپ را با دو دست بگیرند و باید آن را فقط با یک دست کنترل کنند. در فاصله دو متری از دروازه بان های هر تیم نشانه هایی به نام خط دو متری وجود دارد. بازیکنان تیم مقابل اگر توپ نداشته باشند نباید وارد این محوطه شوند، مدت زمان بازی برای آقایان در چهار ست هشت دقیقه ای و برای خانمها چهار ست چهار تا شش دقیقه ای است.

اندازه زمین (بین المللی) – طول ۳۰ متر و عرض ۲۰ متر و عمق آب ۲ متر (۴ پا) و نباید از  ۸۰ / ۱ متر کمتر باشد. در مسابقات داخلی سعی بر این است که شرایط فوق رعایت شود و برای بانوان ۱۷× ۲۵متر می باشد.

دروازه به انداره طول 3 متر و ارتفاع ۹۰ سانتی متر و عمق ۳۰ سانتی متر و جنس آن از چوب یا فلز و یا پلاستیک و رنگ آن سفید است. سایز محیط توپ بین ۶۷ تا ۷۱ سانتی متر و جنس رویه آن از چرم یا پلاستیک است

وزن توپ ۴۰۰ تا ۴۵۰ گرم و رنگ آن زرد است. شروع بازی توسط حلقه ای توپ در وسط آب قرار می گیرد و یا توسط داور انداخته می شود. تعداد تعویض آزاد است

*فاصله نقطه پنالتی تا دروازه ۴ متر می باشد.

*بلند کردن ۲ پرچم متوسط داور یعنی گل قبول است.

*تعداد استراحت بعد از هر دوره به مدت ۲ دقیقه و در هر دوره دو استراحت ۱ دقیقه ای

*یک تیم می تواند ۳۵ ثانیه توپ را در اختیار داشته باشد.

*از پشت ۷ متر می توان خطا را یک ضرب گل کرد.

– چهار خط با رنگ های قرمز، زرد، سبز، سفید وجود دارد:

خط قرمز: ۲متر بازیکن مقابل اگرتوپ داشت نباید وارد محوطه شود.

خط زرد: ۴ متر پنالتی خطایی که داور تشخیص به پنالتی می دهد.

خط سفید: خط دروازه و خط نیمه

خط سبز: ۷ متر – آزاد بازیکنان در این منطقه آزاد می باشند.

کرنر: از منطقه ۲ متر و محل درست و با خروج بازیکنان تیم حمله از این منطقه است و در غیر این صورت تکرار می شود.

وقت اضافی: ۲ زمان ۵ دقیقه ای است.

– اگر یک بازیکن ۳ بار اخراج شود، اسکالیفه با جایگزین

– اگر بازیکن مرتکب خشونت شود. اکسکلود بدون جایگزین

– اخراج بازیکن ۲۰ ثانیه و پشت خط دروازه خودی قرار می گیرد.

– افزایش قدرت تمرکز، هماهنگی و طراحی نقشه

آسیب ها در واترپولو

برخی از آسیب ها در واترپولو ناشی از انجام این ورزش در آب است مثل حساسیت و قرمزی چشم، آفتاب سوختگی و عفونت های پوستی. اما از آسیبهای شایع و مخصوص به این ورزش می توان به موارد مانند :

کشیدگی تاندون های شانه: این آسیب بسیار شایع است زیرا ورزشکاران برای افزایش قدرت و سرعت پرتاپ توپ به عضلات و تاندون های این ناحیه فشار زیادی وارد می کنند و باعث کشیدگی و گاهی پارگی تاندون های این ناحیه میشوند.

آسیب به انگشتان: سرعت سریع توپ و برخورد آن با انگشتان دست ورزشکاران باعث ضرب دیدگی، کبودی و حتی بروز زخم و شکستگی در این نواحی می شود.

آسیب ناحیه صورت: واترپولو ورزش پر برخوردی است، ورزشکاران به سهو یا به عمد ضرباتی را به بازیکن حریف وارد می کنند. در نتیجه کبودی زیر چشم و پارگی لب از جمله آسیب های شایع است.

عواملی بروز آسیب بیشتر

– نداشتن بنیه و انعطاف پذیری لازم برای این ورزش

– بی تجربگی و مهارت ناکافی در اجرای تکنیک ها

– عدم استفاده از وسایل ایمنی (کلاه، وسایل محفاظ گوش و دهان)

پیشگیری از آسیب ها

رعایت چند نکته از بروز آسیب بدنی جلوگیری می کند:

– منظم ورزش کردن تا قدرت و انعطاف پذیری کافی به دست آید.

– تمرینها بدن سازی برای ارتقای سطح قدرت و انعطاف پذیری.

– حتما” در حین و بعد از ورزش آب فراوان بنوشید.

– قبل از ورزش بدن خود را گرم کنید.

– بعد از خروج از آب، تمرینات کشش را فراموش نشود.

– از وسایل ایمنی و عینک شنا استفاده کنید.

– اگر احساس کردید آسیب دیده اید، بلافاصله ورزش را متوقف و در صورت لزوم از کمپرس یخ و بالا نگه داشتن اندام آسیب دیده و به پزشک مراجعه کنید و تا بهبود کامل ورزش نکنید.